martes, 27 de mayo de 2008
Sobre os videos
Lamentamos dicirvos que no noso concello, mentres Doña Telefónica non instale o ADSL ("Aparello Dixital Sempre Limitado") non podemos ver apenas os videos do Youtube que nos puxestes, estamos afastados da tecnoloxía máis moderna. Pero algún de nós seguro que os verá dende Xinzo ou outro lugar onde Doña Telefónica si ten acceso máis rápido.
lunes, 26 de mayo de 2008
Adiviña este rollo patateiro
Sabes con que mote
escribiu o autor
un pequeno epigrama
unha tarde con solpor?
escribiu o autor
un pequeno epigrama
unha tarde con solpor?
O marciano de San Mamede (e van IV)
Ao marciano custáballe moito aprender o galego. Pero pouco a pouco o ía aprendendo.
De feito, as palabras que mellor lle saían eran “carallo” e “troula”.
Daquela, o marciano xa non lle tiña medo a ninguén. Cando se cruzaba con alguén, como Maruxiña, que era unha das persoas nas que máis confiaba, trabucábase e dicía “carallo” ou “troula” en troques de dicirlle: “Ola, Maruxiña, que tal estás?”
Como non tiña un nome, os nenos do pobo decidiron pórlle un nome, ao final puxéronlle “Nazan”. Alicia e o seu irmán Xaime aprendíanlle diariamente a falar en galego. Mesmo un día que foi á escola vella e non o viron alí, asustáronse e daquela puxéronse a buscalo, ata que finalmente apareceu pola noite, na casa de Xaime e Alicia, e á mañá seguinte o levaron de volta á escola vella.
Despois duns días, xa case sabía falar galego por completo.
Outro día, o pai dun rapaz pillounos na escola ensinando galego a Nazan, e todos saíron correndo, o marciano e os rapaces. Logo de correr uns minutos, Nazan e os rapaces cansaron, e foron esconderse na nave do marciano. Os pais e nais pola súa parte formaron grupos e foron buscalos.
E buscaron e buscaron, por todo San Mamede, en Porqueira, pero un dos pais discorreu que había que buscalos na Serra de San Mamede, e así llo dixo ós demais. Buscaron e buscaron na serra, pero nada encontraron. Dados por vencidos, os pais e as nais marchaban da serra, cando de repente viron a nave do marciano e…
De feito, as palabras que mellor lle saían eran “carallo” e “troula”.
Daquela, o marciano xa non lle tiña medo a ninguén. Cando se cruzaba con alguén, como Maruxiña, que era unha das persoas nas que máis confiaba, trabucábase e dicía “carallo” ou “troula” en troques de dicirlle: “Ola, Maruxiña, que tal estás?”
Como non tiña un nome, os nenos do pobo decidiron pórlle un nome, ao final puxéronlle “Nazan”. Alicia e o seu irmán Xaime aprendíanlle diariamente a falar en galego. Mesmo un día que foi á escola vella e non o viron alí, asustáronse e daquela puxéronse a buscalo, ata que finalmente apareceu pola noite, na casa de Xaime e Alicia, e á mañá seguinte o levaron de volta á escola vella.
Despois duns días, xa case sabía falar galego por completo.
Outro día, o pai dun rapaz pillounos na escola ensinando galego a Nazan, e todos saíron correndo, o marciano e os rapaces. Logo de correr uns minutos, Nazan e os rapaces cansaron, e foron esconderse na nave do marciano. Os pais e nais pola súa parte formaron grupos e foron buscalos.
E buscaron e buscaron, por todo San Mamede, en Porqueira, pero un dos pais discorreu que había que buscalos na Serra de San Mamede, e así llo dixo ós demais. Buscaron e buscaron na serra, pero nada encontraron. Dados por vencidos, os pais e as nais marchaban da serra, cando de repente viron a nave do marciano e…
sábado, 24 de mayo de 2008
Adiviña adiviña
Que título ten un conxunto de relatos feitos por el mesmo que se publicaron dentro da colección "O MOUCHO"
David e Carlos respóndenvos que o libro se titulaba "A PEGA RABILONGA E OUTRAS HISTORIAS DE TESOUROS" no ano 1971, número 20 da colección.
David e Carlos respóndenvos que o libro se titulaba "A PEGA RABILONGA E OUTRAS HISTORIAS DE TESOUROS" no ano 1971, número 20 da colección.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)